Մի ճաշիկի պատմություն

Կան ճաշիկներ, որ երեխաների մի մասն ընդհանրապես չի սիրում։ Այդպիսի ճաշիկներց մեկն էլ կաթնապուրն է։

Մի առավոտ, երբ նախաճին կաթնով էին ուտելու, ասացի.

֊Երեխանե՛ր, գիտե՞ք այսօր ինչ ենք ուտելու։

֊Ո՜չ,֊ միաձայն գոչեցին երեխաները։

֊ Այսօր ուտելու ենք տաք պաղպաղակ։

֊ Տաք պաղպաղակ չի լինում,֊ ինձ հետ չհամաձայնվեցին երեխաները։

Ու ես մի երկար հեքիաթ հորինեցի տաք պաղպաղակի մասին, որ մի տղա՝ Նարեկը (մեր խմբի ամենաչուտող երեխան), ձմռանը պաղպաղակ է ուզում, բայց ծնողները չեն տալիս, ոևովհետև ցուրտ է։ Ու նա երազում տեսնում է պաղպաղակ վաճառողին, խնդրում է, որ ձմեռային պաղպաղակ էլ վաճառի։

Առավոտյան հրաշք է կատարվում. վաճառքի բոլոր կետերում ձմեռային տաք պաղպաղակ էին վաճառում, ու նա ինչքան ուզում, ուտում է։

Հեքիաթից հետո, իհարկե ոչ բոլորը, բայց խմբի մեծ մասը սկսեց ուտել համեղ կաթնապուրը։

Запись опубликована в рубрике ԴԱՍՏԻԱՐԱԿԻ ՕՐԱԳԻՐ. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s